10 Eki 2014

Affeder Bizi Mustafa Kemal

Ata'ya makas kullanmayı öğretiyorum. İlk çalışmamız özel olduğundan fazlaca yardım ettim ama bitince çok sevindi miniğim. Odasına asacağız. Öyle çok sevdi ki hep sarıldı afişe. Hırpalandı pembe kağıt, yırtılabilirdi de aslında. Sonuçta bir obje; büstler, heykeller de öyle. Kırılabilir taş, yanabilir mermer. Görmeye tahammül edemeyiz, ahlar çıkar ağızlardan, en çok da küfürler. Sinirlenir, avuçlarımızı sıkarız kanatırcasına. Ancak affeder bizi Mustafa Kemal, bilir ne çok sevdiğimizi. Aramızdaki ahmaklar yüzünden böyle müşkül durumda olduğumuzu anlar, sabreder. Tıpkı bizim gibi.

6 yorum:

  1. nasıl güzel düşünceli bir insansın, yazdıklarınla hayran bırakıyorsun.

    YanıtlaSil
  2. İçime en çok dokunan konulardan birine değinmişsin:(( söylenecek çok şey var aslında... taa o zamanlardan görmüş bu günleri o yüce insan.. şimdi söyledikleri bir bir çıkıyor işte.. acı olan da buna kimse dur demiyor diyemiyor:((

    YanıtlaSil
  3. kocaman ama koskocaman sarıldım kelimelerine ve anlattığına. Uzun destansı yazılara ne gerek var:işte bu kadar öz bu kadar derin olur sevdası gönül vermişlerin.Elin kolun aklın yüreğin dert görmesin.Çok sağol

    YanıtlaSil