20 Şub 2016

Ankara

Üç kardeş Ankara'da buluştuk. Birkaç gün iyi vakit geçirip, hasret gidermeyi planlıyorduk; olmadı. Başkent'in kalbine bomba düştü, yandı içimiz. Bu acıda Ortadoğu sevdalılarının olduğu kadar, kişi ve aile egemenliğine katlanan uşak ruhluların, uyduların da sorumluluğu var.

Şimdi belki gülen fotoğraflar, bahsedecek iyi şeyler yok ama umut var; umut her zaman var.




10 yorum:

  1. İyi yapmışsınız, inşallah bir dahaki sefere daha güzel günlerde buluşursunuz.

    YanıtlaSil
  2. Tam da bugünlerdeki ruhunu yansıtmış siyah beyaz fotoğrafların Yazdan Kalan :(
    Umut var değil mi her zaman...

    YanıtlaSil
  3. Ortadoğu'da stratejilerin önemi insanların canından daha mı önemli bunu sormak lazım devlete.Devletin patlamanın suçunu hemen ypg'nin üzerine atması da bize çok şey gösteriyor. Uluslararası politikamız çok yanlış bir an önce gövde gösterisinden vazgeçilmeli. En önemlisi halka düşen görev. Unutmamak !!! 17 şubatın üzerinden sanki aylar geçmiş gibi artık bu konuyu konuşan yok.Şehitleri toprağa verdik bitti. Terörü lanetlemekle iş bitmiyor sizin de değindiğiniz gibi umudu elden bırakmak yok.

    YanıtlaSil
  4. Annesinin peşinden merdivenleri tırmanan Ata'yı görüp de umutlanmamak olmaz. Güzel çocuklar yetişiyor.

    YanıtlaSil
  5. Merhaba, bloğunuzu yeni gördüm. Çok şirin bir blog.

    Ümidimizi asla kaybetmemeliyiz. O yok olursa her şey biter..
    sevgiler.

    YanıtlaSil
  6. Canım benim dediğin gibi umudumuzu hiç kaybetmeyelim patlamadan bir hafta önce de biz Ankara daydık kardeşimin evi olay yerine çok yakın oradan geçen herkesin başına gelebilirdi Allah şehitlerinur içinde yatırsın ailelerine sabır versin inşallah bir daha canlar yanmaz

    YanıtlaSil
  7. Umudumuzu kaybetmeyelim.bir dahakine insallah .sevgiler canim.

    YanıtlaSil
  8. UMUT yitirmememiz gereken ..Ama her geçen gün artık yavaş yavaş kaybettiğimiz:(((...Bunun son olması dileğiyle..

    YanıtlaSil
  9. Umut bizim için hep var elbette ama gidenlerin ardında kalanlara? Bilemedim, yok sanki, umutlarını, heyecanlarını, yaşama sevinçlerini de kaybediyorlar sanki gidenlerle.. Hele ki böyle gelirse ölüm, bombayla, silahla... Sanki artık ecel ile ölüm bile lüks hale geldi, ne diyelim, gidenlere gani gani rahmet, kalanlara çok ama çook sabır, metanet....
    Fotoğrafların konuşuyor hep, bu sefer bu siyah-beyazlı fotoğrafların hüzünle konuşmuş, daha önceleri de kimi zaman yaptığın gibi ama dileyelim sonrakiler neşeyle, kahkahayla konuşsunlar..
    Muhabbetle güzel arkadaşım...

    YanıtlaSil
  10. Umudumuz olmasa yaşam neye yarar ki!!!

    YanıtlaSil